ο δρόμος

2008-11-26T20:07:00.000+02:00

Ανταπόκριση: παίχτηκε "ο δρόμος"

2008-11-24T19:20:00.000+02:00

Έγιναν οι τρεις παραστάσεις του μιούζικαλ "Ο δρόμος" στον Εύοσμο. Οι φωτογραφίες είναι από την πρεμιέρα και τη δεύτερη μέρα. Τις τράβηξε ο Χρήστος Ιωάννου.
Και κόσμο είχαμε και το χαρήκαμε πολύ.
Το ραντεβού μας ανανεώνεται για τις 28, 29 και 30 Νοεμβρίου στη Σταυρούπολη, αυτή τη φορά, στο Κέντρο Πολιτισμού Χρήστος Τσακίρης, Λαγκαδά 221. Κρατήσεις θέσεων γίνονται και στα τηλέφωνα: 2313302834-5 τα πρωινά και 2313302833 τα απογεύματα.

Τα κείμενα φύγαν από τα χέρια!

2008-11-15T10:08:00.003+02:00

Τελευταίες πρόβες στο χώρο όπου στήθηκε και τελειοποιείται το σκηνικό. Από Δευτέρα μεσημέρι μπαίνουμε στο θέατρο του Πολιτιστικού Κέντρου του Ευόσμου.

Αφίσες, έτοιμες. Flyers, έτοιμα. Banners, έτοιμα. Εισιτήρια, έτοιμα. Βγαίνουμε...

Όλα είναι έτοιμα!

2008-11-02T10:46:00.000+02:00

Ένα μιούζικαλ για τη γενιά της Μεταπολίτευσης

2008-10-16T19:10:00.000+03:00

Ο δρόμος. Κάπου στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Από το εβδομήντα και μετά. Για τους έφηβους της Μεταπολίτευσης.

Είμαστε πια σκηνίτες!

2008-07-18T10:01:00.004+03:00

- Ξεκινάμε, λέμε!
Την προσοχή σας, παρακαλώ!

-Πιο πειστικά αγόρι μου.
Πρέπει να σε πάρουν στα σοβαρά, δεν παίζουμε εδώ, δουλειά κάνουμε.
-Δεν το είπα καλά, ε;
-Θα σε κοιτούσα έτσι αν το 'λεγες καλά;

-Κάτι είπε ο Άρης, αλλά προλαβαίνω ένα τηλεφώνημα.
-Άλλος στη ντουτούκα,
άλλος τηλεφωνάει,
άλλος τραβάει φωτογραφίες.
Γίνεται κάτι και δεν το καταλαβαίνω;

-Μην γελάς καλέ, αρχίζουμε είπε, δεν άκουσες;

-Μην στεναχωριέσαι. Το 'χω.

- Σιγά μην το 'χει!

-Δύσκολα τα βλέπω τα πράγματα.
-Κι εγώ.

-Αμ εγώ;

-Δεν σου είπα το έχω;
Κοίτα τους πως υπογράφουν;
Λες και συμπληρώνουν λόττο σε τζακ ποτ.

-Εμείς θα υπογράψουμε;
-Γιατί όχι; Ψυχή θα δώσουμε;
Μια τζίφρα είναι. Μονογραφή θα βάλω.
-Κι εγώ.

-Εύκολο ήταν.
Νιώθω μια ανακούφιση τώρα, μια σιγουριά ρε παιδί μου.

-Κι όμως το είχε! Τώρα πια είμαστε όλοι σκηνίτες.
Σκηνίτες, δυτικά.

ΥΓ
Μετά το γεύμα εργασίας, σειρά είχε το ποτό εργασίας. Οι πρώτες 16 υπογραφές μπήκαν στο ιδιωτικό συμφωνικό σύστασης της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας "Σκηνή, δυτικά".
Όλα προχωράνε καλά!

Σκηνή, δυτικά

2008-06-03T14:07:00.002+03:00

Το χθεσινοβραδινό γεύμα εργασίας των συντελεστών του «Δρόμου», απέδωσε καρπούς με σημαντικότερο το όνομα της ομάδας: Σκηνή, δυτικά.

Τα υπόλοιπα, εν καιρώ.

Ξανά, μετά από καιρό

2008-04-22T11:33:00.010+03:00

Πρόβα στις 14/4/2008, μετά από καιρό.

Ποιος είπε πως δεν υπάρχει περισυλλογή και υψηλή αίσθηση του καθήκοντος;

ΥΓ
Οπτικοακουστικό υλικό: το τσαλίμι

Κιβωτός στο ΨΝΘ, Τσικνοπέμπτη

2008-03-05T22:52:00.002+02:00

Το εναρκτηριο σκετς της Τσικνοπεμπτης

2008-03-05T18:24:00.001+02:00

Γράμματα χασάπη!

2008-03-04T18:35:00.013+02:00

Με δύναμη και τρέλα.
Όταν έριξα την ιδέα για συμμετοχή στο γλέντι της Αγωνιστικής Συνεργασίας, αμέσως μετά το μετάνιωσα. Κινδύνευε ο ρυθμός της προετοιμασίας του ΔΡΟΜΟΥ. Κι αν αυτό συνδυαζόταν και με την έμφυτη ροπή που έχει η ομάδα για παρεΐστικο γλέντι και τον νταλγκά της για ανέβασμα επιθεώρησης, τότε τα πράγματα σοβάρευαν ακόμα περισσότερο.
Η Σταυρούλα όμως το θεώρησε μια καλή ευκαιρία για άσκηση. Τα παιδιά γούσταραν, οπότε, δεν μας κρατούσε πια τίποτα.
Τίποτα, που λέει ο λόγος. Προβλήματα αρκετά. Κάποιοι θα βγαίναν για πρώτη φορά να παίξουν μπροστά σε κόσμο, οπότε τη μια τους φαινόταν μεγάλο το κείμενο, την άλλη δύσκολο το τραγούδι. Καλά παιδιά, αλλά η γκρίνια, γκρίνια. Κείμενα άλλαξαν χέρια, η σιγουριά μερικών από την ομάδα έπαιξε το ρόλο της και φτάσαμε στο βράδυ της Πέμπτης 28 Φεβρουαρίου 2008.

Το πρώτο σκετς είναι μια σκηνή από το ΔΡΟΜΟ παραλλαγμένο για τις ανάγκες της βραδιάς. Κείμενο Σπύρου Λαζαρίδη, μουσική Μπάμπη Κουρκούδιαλου. Παίζουν η Δέσποινα Νοταρίδου και ο Τάκης Μάλλης. Τα εργαζόμενα παιδιά είναι ολόκληρος ο θίασος που ήταν στην Κιβωτό. Τραγούδησε η δικιά μας Αλεξία Πιμπιλίδου και ο Βασίλης Μπάνος από την Αγωνιστική Συνεργασία ο οποίος έπαιξε και κιθάρα.
Το κέφι δεν κρύβεται.
Όπως δεν κρύβεται και το χαρτί στα χέρια του Τάκη, στο τραγούδι. Τα άτιμα τα τραγούδια που έχουν και στίχοι... αντί να έχουν λα λα λα και αμάν γιαβρούμ έχουν λόγια. Άσε που αυτός ο στιχουργός το 'χει σε κακό να βάλει ένα ρεφρέν της προκοπής. Κάθε ρεφραίν έχει και άλλες λέξεις. Και τα θυμάται ο ...μπαγάσας.

Μουσική, τραγούδια και σειρά έχει το δεύτερο σκετς. Από τη Μήδεια του Μποστ. Με τη Φιλιώ Ζέρη. Το απόσπασμα αυτό έχει τη μικρή του ιστορία. Είναι κομμάτι μιας παράστασης που ετοιμάστηκε αλλά δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή.
Η Φιλιώ έβγαλε μια Μήδεια γοητευτική και εκρηκτική, μια βασίλισσα της γειτονιάς που ...πολλά γνωρίζει.
Τα πήγε περίφημα και κέρδισε την σιωπή των θεατών (σε συνθήκες ταβέρνας, ημέρα Τσικνοπέμπτη) και το αβίαστο χειροκρότημά τους. Το κοινό, οφείλω να ομολογήσω, εξαιρετικό και συνεργάσιμο. Το κουστούμι, δια χειρός Σταυρούλας από γνήσιες γάζες και χρώμα από αυγά κότας αλανιάρας.

Από την ίδια, ματαιωμένη παράσταση είναι και το επόμενο σκετς. Το κείμενο ξεσηκώθηκε από το καταπληκτικό λογοτεχνικό περιοδικό του ποιητή Γιάννη Πατίλη, "Πλανόδιον", αρ. 3, 1987 και προέρχεται από ένα ανάτυπο από τα Ναυπακτιακά. Μια γυναίκα αφηγείται τα παθήματά της στην Ελλάδα του Εμφυλίου Πολέμου:
Μια βουλά, π' λέτε, στις χαντακουμένις ικείνις μέρις, πέρασα απ' τουν Πέρκου παγαίνοντας για τα κατώμερα. Θα νάταν Σεπτέμπρης του '46. Στην πλατεία μι σταμάτησαν αρματουμένοι. -Πούθιν έρχισι ξινουχωρίτ'; Μι ρώτ'σαν. Κι απόκουντα: έχεις πασαπόρτια; Τι κρύβ'ς στου σακούλι σ'; Τσ' απουκρίθηκα. -Κι μι ποιους είσι; Μι τ'ς Χίτις ή μι τ'ς Κουκουέδις; [...]
Η Δώρα Καλαϊτζή έκανε μιαν πολύ όμορφη ερμηνεία και προσπέρασε με άνεση τις τρικλοποδιές του μουσικού που θεώρησε πως μπορούσε να παρεμβαίνει όποτε ήθελε. Όλα πρίμα μέχρι τώρα. Κι έρχονται τα δύσκολα.

Το dvd μου, μέσα! Ένα επίκαιρο κείμενο (Σ. Λ.) που το περιμέναμε να το δούμε παιγμένο, με αγωνία. Το χαμόγελο επιτυχίας στο πρόσωπο της σκοτεινής φιγούρας στο βάθος, δείχνει πως κι εδώ τα πράγματα πήγανε καλά. Η Μαρία Μπρόβα στο ρόλο μιας συμβασιούχου που τσιλιμπουρδίζει με τον προϊστάμενο και ο Σταύρος Τσαλαμπούνης στο ρόλο του προϊστάμενου ξεσήκωσαν τον κόσμο που δεν περίμενε, μάλλον, ένα τόσο φρέσκο κείμενο. Τι κρύβει η τσάντα;

Ένα φινάλε αντάξιο της έναρξης. Η Σταυρούλα Μαμούτου, η σκηνοθέτριά μας, έστησε ένα κείμενο με αποσπάσματα από την Κυριακή των παπουτσιών του Λάκη Λαζόπουλου και ο Γιάννης Αϊμαλιώτης (αριστερά στην κάτω φωτογραφία), Χρήστος Λιούκας (κέντρο) και Άρης Μερενίδης (δεξιά) το έπαιξαν λες και ήταν στον παλιό Κασλή στον Εύοσμο, περασμένα μεσάνυχτα και λέγανε τα έξυπνα και τα ωραία τους. Σιγά που δεν το είχες το κείμενο (ονόματα δε λέμε)! Δηλαδή αν το είχες τι παραπάνω θα έκανες;
Γέλιο αβίαστο, πάντα τέτοια.

Τέλος. Το πιο όμορφο σχόλιο που άκουσα από κάποιον από τους θεατές: Είστε πολύ ωραία παρέα κι αυτό φαίνεται. Μόλις τελείωνε κάποιο σκετς ορμούσατε οι υπόλοιποι και αγκαλιάζατε αυτούς που έπαιζαν και τους φιλούσατε σαν να παίζατε εσείς οι ίδιοι.

Οι φωτογραφίες και το video είναι του Μάκη Μουρατίδη. Περισσότερες φωτογραφίες, στην ανάρτηση Κιβωτός στο ΨΝΘ, Τσικνοπέμπτη.

Χρονικό εξελίξεων, μέχρι σήμερα

2008-02-29T18:46:00.005+02:00

11 Ιανουαρίου 2008: Παρουσίαση του έργου (Ωδείο Πρακτέον) και ανοιχτή πρόσκληση για συμμετοχή σε όποιον το επιθυμεί. Σχετική ανάρτηση, στο τσαλίμι, 19.1.2008
23 Ιανουαρίου 2008: Συνάντηση για τη διανομή ρόλων. Στο Ωδείο. Σχετική ανάρτηση, με φανταστικούς διαλόγους, στο δρόμο, 15.2.2008
30 Ιανουαρίου 2008: Πρόβα στο Ωδείο. Δεν υπάρχει φωτογραφικό υλικό.

6 Φεβρουαρίου 2008: Η ομάδα μετακομίζει στο Κέντρο Πολιτισμού και Ανάπτυξης του Δήμου Ευόσμου (πίσω από το Μέγαρο της Αστυνομίας στην οδό Μοναστηρίου). Σχετική ανάρτηση, στο δρόμο, 20.2.2008. Έχει πέσει η ιδέα για συμμετοχή με θεατρικά δρώμενα σ’ ένα γλέντι για την Τσικνοπέμπτη (28.2.2008) κι έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Ο Τάκης και η Δέσποινα κάνουν μια τρομερή ερμηνεία της σκηνής της Ταβέρνας σε κωμικό στυλ και σφραγίζουν την απόφαση για την παρουσία της ομάδας στο γλέντι.
13 Φεβρουαρίου 2008: Συνάντηση με τα κείμενα για την Τσικνοπέμπτη, στο Ωδείο ξανά. Μεζεδάκια και κρασί από τη Σταυρούλα και τη Φιλιώ Ζ. Σχετικές αναρτήσεις, στο δρόμο, 23.2.2008 και 24.2.2008 και 28.2.2008
18 Φεβρουαρίου 2008: Πρόβα για Τσικνοπέμπτη, στο Ωδείο, χωρίς φωτογραφική κάλυψη.
20 Φεβρουαρίου 2008: Πρόβα για Τσικνοπέμπτη στο ΚΠΑ, χωρίς φωτογραφική κάλυψη.
26 Φεβρουαρίου 2008: Πρόβα μέσα στην Κιβωτό του ΨΝΘ, όπου θα γίνει το γλέντι της συνδικαλιστικής παράταξης Αγωνιστική Συνεργασία των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης. Χωρίς φωτογραφική κάλυψη.
28 Φεβρουαρίου 2008: Τσικνοπέμπτη. Η ομάδα του Σταύρακα και ο Θεατρικός θίασος Γυναικών δίνουν τα ρέστα τους και κλέβουν την παράσταση. Αναμένεται το φωτογραφικό υλικό και αναλυτική ανάρτηση.

Slide show

2008-02-28T19:37:00.002+02:00

Η Δουλειά και το Γλέντι Συνεχίζεται

2008-02-24T11:16:00.002+02:00

Τρώγοντας Γίνονται και Πρόβες

2008-02-23T01:38:00.002+02:00

Πρόβα στον αφαλό της Αστυνομίας

2008-02-20T11:31:00.004+02:00

Τι να λέμε τώρα είμαστε ομάδα!!
βλέπουμε γήπεδο ....................

Η πρώτη πρόβα, διανομή ρόλων

2008-02-15T20:53:00.033+02:00

Τι θα μου δώσει; Τι θα μου δώσει; Λες και πάμε σχολείο πάλι κι έχουμε διαγώνισμα. Θα πέσει το sos ή δε θα πέσει;

Μην το παίρνεις κατάκαρδα, παλικάρι μου. Θέατρο θα παίξουμε, όλοι οι ρόλοι καλοί είναι. Απλώς ο δικός μου είναι καλύτερος.

Να, αυτόν το ρόλο θέλω. Αυτόν εδώ.

Θα ’χω τραγούδι, δε θα ’χω; Κοίτα τον φάτσα μην και πάρω τραγούδι. Δεν έχω φωνή εγώ; Επειδή δεν το δείχνω;

Τώρα αυτό που μου έδωσε καλό είναι;

Κοίτα τον σπασίκλα, κρατάει και σημειώσεις να δείξει χαρακτήρα. Αμ η άλλη; Μαλλιοτραβιέται μόλις άκουσε πως το έργο είναι σοβαρό. Σοβαρό είπαμε κοπέλα μου, όχι η Ιφιγένεια εν Ευόσμω. Άν μοιραστούν έτσι οι ρόλοι εγώ σηκώνομαι και φεύγω.

Να μην ξεχάσω αύριο να περάσω από το super market, να μην ξεχάσω αύριο να περάσω από το super market, να μην ξεχάσω αύριο να περάσω από το super market...

Κοίτα η μουλωχτή χαμόγελο επιτυχίας. Σιγά το ρόλο. Άμα δεν το ’χεις καλή μου, τι να σου κάνει κι ο ρόλος; Και μη με κοιτάς εμένα στραβά. Αμ’ ο άλλος; Μεσ’ στην καλή χαρά.

Τα τραγούδια, λέει, θα τα πουν οι ηθοποιοί. Ε ρε γλέντια, πάλι. Άσε να βάλουμε μια ορχήστρα ρε κοπέλα μου, με τους τραγουδιστές της, με τις τραγουδίστριές της, τι τους θέλεις τους ηθοποιούς;

Μπα! Δεν παίρνει από λόγια. Σαν είπε οι ηθοποιοί, κόλλησε.

Δεν πιστεύω να μην θέλει ο μαέστρος να τραγουδήσω;

Ακόμα δεν είπε για μένα. Πόσοι ρόλοι υπάρχουν; Μέχρι και τα χέρια στο τραπέζι έχω. Ο πιο καλός ο μαθητής. Θα παίξω ή δε θα παίξω;

Λες; Όχι μωρέ, δεν μπορεί. Θα θέλει, γιατί να μη θέλει;

Μήπως ήρθε για τραγουδιστής και δε μας το λέει; Τάχαμου για τεχνική βοήθεια. Στη διανομή ρόλων, τεχνική βοήθεια; Έχει πλάκα! Ο κρυφοΜητροπάνος!

Όπως καταλάβατε, τέρμα τα αστεία. Άμα χρειαστεί...

...θα βαρέσω και το χέρι στο τραπέζι. Να έτσι!

Μη στεναχωριέσαι βρε αγόρι μου. Ξέρεις τι αξιοκρατία έχουμε εμείς εδώ; Πολύ αξιοκρατία. Άλφα-άλφα.

Να σου πάρω το τραγούδι;

ΥΓ: Η πρώτη πρόβα στην οποία διανεμήθηκαν
οι περισσότεροι ρόλοι έγινε στο Ωδείο Πρακτέον
την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008, στον Εύοσμο.

Οι φωτογραφίες είναι του Μάκη Μουρατίδη.

το τσαλίμι: Ημερολόγιον Δρόμου, αρ. 1

2008-02-14T20:24:00.000+02:00

Φωτογραφίες από την ανάγνωση του έργου. Κάντε κλικ εδώ. Τώρα τα πράγματα ήταν πολύ πιο διαφορετικά από το 2002. Ενθουσιασμός και προτάσεις συμμετοχής στο έργο με κάθε τρόπο. Η ομάδα μεγαλώνει. Στις επόμενες αναρτήσεις θα υπάρχει υλικό που θα δίνει κάτι από την ατμόσφαιρα στις πρόβες.

το τσαλίμι: Ποδαρικό κι αυτό, κατά μιαν έννοια

2008-02-14T20:23:00.000+02:00

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog «το τσαλίμι». Κάντε κλικ εδώ για να δείτε την πρόσκληση της εκδήλωσης για την ανάγνωση του «Δρόμου» σε ευρύτερο κοινό και με νέα ματιά στο κείμενο.

Δρόμος, η πρώτη ανάγνωση

2008-02-14T19:44:00.000+02:00

Την Τετάρτη 6 Μαρτίου 2002 έγινε η πρώτη ανάγνωση του θεατρικού έργου «Ο δρόμος».

Το Φεβρουάριο είχε δοθεί και η δεύτερη δόση των παραστάσεων του προηγούμενου έργου, των ίδιων συντελεστών «Ο Σταύρακας ηγάπησεν». Το κλίμα ήταν πολύ καλό. Όλοι ήθελαν και κάτι ακόμα σαν συνέχεια. Υπήρχαν άτομα που εκδήλωσαν ενδιαφέρον να συμμετέχουν στο επόμενο εγχείρημα. Με χαρά κι ενθουσιασμό ο γνωστός συγγραφέας έγραψε, ο γνωστός μαέστρος συνέθεσε και περίμεναν με αγωνία τις εντυπώσεις των φίλων.

Δεν ήταν εκείνες που περίμεναν. Το έργο έμεινε για έξι χρόνια στο συρτάρι. Η αλήθεια είναι πως δεν έμεινε ακριβώς στο συρτάρι. Έκανε δύο ταξίδια μέσα σ’ έναν φάκελο. Συμμετείχε στο διαγωνισμό για νέους συγγραφείς του Υπουργείου Πολιτισμού (το 2002) και στον διαγωνισμό του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος για τον εορτασμό των σαράντα χρόνων του την επόμενη χρονιά. Τίποτε δεν έγινε.

Η τύχη του έργου, μάλλον κρίθηκε. Θα έμενε στο συρτάρι. Αφού, κάπου στα μέσα του 2007 ο συγγραφέας άρχισε να φλερτάρει με την ιδέα του μυθιστορήματος, μπας κι έφταιγε η φόρμα. Κάτι δεν του πήγαινε καλά. Είχε κι άλλα γραπτά για τα οποία ο αρχικός ενθουσιασμός του μετατράπηκε με τη βοήθεια του πανδαμάτορα χρόνου σε απόρριψη. Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο και μ’ αυτό το κείμενο. Ο δε μαέστρος είχε κάνει πράγματι καλή δουλειά.

Πριν από έξι χρόνια... Οι φωτογραφίες είναι από εκείνη τη βραδιά, πάλι στο Πρακτέον το Ωδείο του μαέστρου.